امروز بر حسب اتفاق واژه مکاترونیک را در گوگل ترند بررسی کردم. نتیجه جالب توجه بود. ایران با اختلاف اندکی پس از کشور مالزی بیشترین کشوری بود که در جستجوگر گوگل به دنبال این واژه جستجو کرده بود. و به دنبال آن کشورهای اتریش و اندونزی قرار داشتند.
اما چرا با وجود این رنکینگ بالا ایران جایگاه ویژه ای در زمینه مکاترونیک مدرن ندارد؟ چرا بیشتر دستاوردها ، تحقیقات و نوع آوری ها در این رشته از آن کشورهایی است که حتی نامشان در این فهرست نیست؟ این جستجو برای واژه نانو تکنولوژی نیز چنین خروجی را ارئه کرد. باز ایران در میان این همه کشور صاحب عنوان رتبه دوم را داشت.
از آنجایی که این رشته در ایران بسیار نوپاست نیازمند رسیدگی و توجه خاصی است. مهمترین توجه به این رشته تخصیص فضا و امکانات مناسب آموزشی است و مهمتر از آن تعیین مدیرانی کارآمد و شایسته در این رشته است. مدیرانی که خود با تلاش و پیگیری رشد کرده باشند و برای مدیرت خود هدف های بلند مدت داشته باشند. همواره مد نظر داشته باشیم که فکر و ایده مناسب بر پول و تجهیزات ارجحیت دارد. در تمام دنیا اشخاص متخصص همواره با گذشت زمان ارزششان افزوده می شود. حتی اگر زبانشان نیز نا آشنا باشد. نمونه اش همین استاد گرانقدر شهرام ناظری عزیز که اخیرا از دولت فرانسه لقب شوالیه را گرفت. لقبی که هم اکنون 2 یا 3 فرانسوی زنده آن را با خود یدک نمی کشند. و یا پروفسور فیروز نادری (مدیر پروژه مریخ پیمای ناسا) که اهلیتش شیرازیست و جایزه لیبرال پرایز را به او اهدا کردند. جایزه ای که قبل از آن به پاپ بندیک 16 اهدا شده بود. حمایت این افراد ریشه ای ندارد جز درایت و آگاهی مدیران بالا رتبه سازمانی.
انتخاب مدیریت یک مرکز تحقیقاتی بسیار حائز اهمیت است و نباید آن را با سهل انگاری تعیین کرد! تخصیص بودجه های پژوهشی ، تعریف پروژه های هدفمند و بکار گیری نیروی متخصص و ارزش قائل شدن برای آنها می تواند در رشد این گروه های تحقیقاتی بسیار کمک بزرگی باشد.
